เมืองนอก VS. บ้านนอก
posted on 03 Jun 2009 20:08 by peterpanhitz
ช่วงนี้มองไปทางไหน ก็เหมือนกับจะเห็นคนไทยไปเสียทุกหนแห่ง จะตามท้องถนน หรือตามอินเตอร์เน็ตก็ตาม ผมในฐานะเจ้าของบ้านที่ปล่อยให้คนมาช่วยอยู่(และช่วยจ่าย) ก็พบว่าคนไทยที่มาดูบ้าน ล้วนแต่เป็นน้องใหม่มาจากเมืองไทยด้วยกันแทบทั้งนั้น แถมบางคนยังมาได้ไม่เกินเดือนอีกต่างหาก...”เอ่อ กำลังจะออกจากโฮมสเตย์น่ะครับ กะลังหาบ้านเช่าในเมือง...” เคยได้ยินตัวเลขมาจากเอเจนท์บางแห่งว่า มีคนไทยอยู่กันที่นี่ถึงราวสี่หมื่นคนแล้ว โอ้ว แม่เจ้า! ผมเช่าอพาร์ทเมนท์อยู่แถบไชน่าทาวน์ ไม่ไกลเลยจากแพ้ดดี้มาร์เก็ต ค่าเช่าก็แพงเอาเรื่องอยู่(โดยเฉพาะสองปีให้หลังมานี้ ที่ขึ้นมาแล้ว 10%) ก็เลยต้องหาคนมาช่วยแชร์สักหน่อย ปีแรกก็หมดไปกับปัญหาปวดหัวนานาประการจากลูกบ้านตัวแสบ ก็ต้องทนสิครับจะเอาเงินเขาน่ะ แต่พอถึงจุดแตกก็ระเบิดลงเหมือนกัน ก็ต้องมีการขอเชิญให้ออก(ไปไกลๆ)กันบ้าง กระทั่งเข้าปีที่สองนี่แหละ ที่ผมต้องใช้สัญชาติญาณมากเป็นพิเศษในการคัดคนเข้าบ้าน จนมาลงตัวกับชุดล่าสุดที่ค่อยๆอยู่ตัว และกลายเป็นลูกบ้านดรีมทีมที่รับรองว่าเจ้าบ้านทุกรายต้องอิจฉา เพราะพวกเขาเป็นเด็กเรียนที่เรียบร้อยกันดี สะอาดใช้ได้ ไม่พาเพื่อนมาเอะอะ ทำงานทำการกันด้วยนะ ศุกร์กลางคืนก็เห็นนั่งอยู่กับบ้านกันทุกคน ดูดีวีดีกันบ้าง เล่นเน็ต เล่นเกม ออนเอ็ม พูดจาเล่นหัวกันไปตามปกติ ต้องนับว่าผมโชคดีมากที่ได้อยู่ร่วมกับรูมเมทอย่างพวกเขา การอยู่แชร์กันเช่นนี้มันทำให้ผมรู้สึกเหมือนกำลังอยู่หอพักนักเรียนสมัยมหา’ลัย ทำให้นึกถึงชีวิตสนุกๆยามใส่เครื่องแบบนักศึกษา แม้ตอนนี้ผมจะแก่แล้ว แต่ก็แอ๊บแบ๊วเนียนๆไปกับลูกบ้านไหวอยู่ เพราะพวกเขาก็อายุน้อยๆเป็นนักเรียนยูฯกันทั้งนั้น บ้านผมก็เลยเป็นเหมือนหอพักฯของจริงเลยล่ะนั่น บ้านผมจะว่าไปก็อยู่ไม่ไกลจากไทยทาวน์ด้วย อาศัยเดินเพียงแค่ห้านาทีเท่านั้น การไปไหนต่อไหนก็เลยต้องเดินๆๆๆ แล้วคุณจะเดินได้ไกลแค่ไหนในหนึ่งวัน ก็เดินวนเวียนมันอยู่ในย่านไทยทาวน์ ไชน่าทาวน์นี่แหละ แล้วก็เดินไปขึ้นรถไฟไปทำงานที่สถานีเซนทรัลสเตชั่นเท่านั้นเอง กรุงเทพฯสำหรับผมตอนนี้มันกว้างใหญ่เกินไปเสียแล้ว ด้วยห้างสรรพสินค้าขนาดมหึมาที่ผุดขึ้นมาประชันกัน โรงหนังมัลติเพล็กซ์ที่วิจิตรตระการตายังกะวัง แล้วยังจะร้านรวงอีกสารพันที่ทำเอาตาลาย รถรายังคงติดเป็นตังเมอย่างเคย ชินตากับภาพผู้คนเดินกันขวักไขว่ หรือไม่ก็นั่งตะบอยเล่นเอ็มอยู่ตามร้านกาแฟที่มีอินเตอร์เน็ตแบบไว-ไฟ บริการ ผมกลับบ้านทีไรก็นึกภูมิใจเหมือนได้อยู่ในมหานครทันสมัยไม่แพ้ใคร แต่อีกใจก็ให้นึกรำคาญ คนที่กรุงเทพฯเสียอีกที่เห็นว่าเราไปอยู่เมืองนอก ก็นึกว่าเราคงจะได้สัมผัสกับโลกที่แปลกต่างไป ทันสมัยมากขึ้น ไม่ชินชาจำเจเหมือนคราวอยู่เมืองไทย แต่นั่นไม่จริงเลย(สำหรับผม) ซิดนี่ย์โดยเฉพาะในย่านไทยทาวน์ ไชน่าทาวน์ กลับเป็นเหมือนโมเดลของบ้านเมืองยุคที่กำลังจะก่อร่างสร้างตัวต่างหาก หรือพูดให้ชัดอีกที ผมไม่รู้สึกเหมือนอยู่เมืองนอกเลย แต่เหมือนอยู่บ้านนอกด้วยซ้ำ!! ทำไมถึงเป็นเช่นนั้น เอาล่ะ ผมจะลองสาธยายให้ฟัง... ผมเดินลงจากบ้าน เพราะเริ่มหิวข้าวแล้ว วันนี้จะทำอะไรกินดีล่ะ อ้อ!ไปตลาดก่อนดีกว่าเผื่อจะคิดอะไรออก ว่าแล้วผมก็เดินไปแพ็ดดี้มาร็เก็ต หนึ่งนาทีก็ถึง(ไม่ต้องขึ้นรถไฟฟ้าไปห้าง หรือนั่งรถสองแถว มอเตอร์ไซค์ไปไหน) ไปถึงแล้ว ผมก็ปรี่ไปที่ร้านผักเจ้าประจำ แม่ค้าพ่อค้าก็พอรู้จักหน้าตากันอยู่ หยิบผลไม้ หยิบผักได้ตามชอบใจก็จ่ายเงินกันไป...อ่า เดินต่อออกมา เออไปร้านจีนดีกว่า ซื้อกระดูกหมูเอาไปต้มผักดองแบบสิ้นคิดก็ได้วะ ไม่รู้จะทำอะไรนิ ก็ข้ามถนนไปก็ถึง เดินเข้าไปเจอแม่ค้าหมวยทั้งหลายกำลังส่งภาษาจีนบ้าง อังกฤษบ้างโฉงเฉงวุ่นไปทั้งร้าน ก็โอเค ซื้อซี่โครงหมูมาสองชิ้นยาว ให้อาหมวยแกสับให้ด้วย(ผมไม่ต้องไปห้างไทย ซื้อทีไรก็หมูไก่ซีพี!) เออ ไปร้านชำดีกว่า ไข่หมดพอดี เดินย้อนไปที่ร้านเจ๊คนไทย แต่พูดได้ทั้งไทยกลาง อีสาน จีน ฝรั่ง(อืมม์ ถ้าป้าคนนี้แกอยู่เมืองไทย คงกลายเป็นหญิงมหัศจรรย์) เดินทั่วร้านที่มีไปหมดทั้งพริกกะปิน้ำปลา กุนเชียง หรือแม้กระทั่งกิมจิ หรือจะหาแผ่นหนังแผ่นละครของไทยก็มีให้ความสำราญ ป้าเองก็เอ่ยปากซื้อของเสร็จ แกก็หน้ายิ้มแย้ม แล้วถามต่ออย่างเคยว่า “พอแล้วเหรอ???” แหม พอแล้วครับป้า แหะๆ(อยู่กรุงเทพฯคงต้องเข้าเซเว่นฯ แล้วพนักงานขายก็เป็นใครไม่รู้ แถมยังมาถามต่อว่า”ไม่รับซาลาเปาเพิ่มเหรอคะ???”) ซื้อของเสร็จจะเดินกลับ ก็สวนกับเพื่อนนักเรียนคนหนึ่ง สอบถามก็ได้ความว่าบ้านอยู่อพาร์ทเมนท์ถัดไปนั่นเอง เดินไปก็ถึง “อยู่ตึกนั้นเหรอ เออ ไม่ไกลนะ เออ คืนนี้ไปกินเบียร์ร้านชาร์ลีชานส์กันมั้ย?” แน่ะ ชวนไปดริงค์ซะเลย ผับไม่ไกลบ้าน เดินแป๊บเดียวก็ถึงอีกต่างหาก “บ้านเราอยู่แถวร้านสตางค์นี่แหละ เออๆๆ แล้วเจอกัน”(ถ้าอยู่กรุงเทพฯ บ้านเพื่อนแต่ละคนก็อยู่กันคนละมุมเมือง อย่างน้อยก็เดินไม่ถึงหรอก นัดกันเที่ยวถ้าจะไปหลังสวนฯก็หาทางบุกบั่นฝ่ารถติดไปอีก) อ่ะ เผอิญอยากได้ของแห้งเสริมอีกหน่อย ก็เลยเดินขึ้นไปบนชั้นสองแพ้ดดี้ เออ ตรงกลางห้างมีเอาสินค้ามาลดด้วยแฮะ ก็เข้าไปคุ้ยๆกะเขามั่ง เดินเล่นเรื่อยเปื่อยขึ้นไปดูเสื้อผ้าแบรนด์เนมก็เขามั่ง ก็ดูไปงั้น แวะเข้าห้างไทยกี่ดีกว่า ซื้ออะไรติดมือออกมาอีกหน่อย แน่ะ เจอเพื่อนอีกแล้ว แต่ไม่ทันได้ทัก เดินออกมาแวะกดตังค์หน่อยนึง มองไปมองมา ห้างนี้นี่ก็โคตรเชยเลยนะ ดูเหมือนห้างเก่าๆในกรุงเทพฯสักแห่ง(อยู่เมืองไทยแค่บิ๊กซีหรือโลตัสก็ใหญ่กว่าตั้งหลายเท่า ของสารพัดให้เลือกสรรกว่า แต่ก็ต่างคนต่างเดินกันไป ใครอย่ามาทักเราเชียวนะ) กลับถึงบ้านก็ตั้งหน้าตั้งตาทำกับข้าว เปิดหนังสือพิมพ์ไทยที่นี่ดูซึ่งก็มีอยู่สักสามสี่ฉบับ อ่านหน้าสังคม อ้าว นั่นพี่...คนนั้นนี่ ผมก็รู้จักแกดี ที่อยู่เอเจนท์แถวตึกแคปิตอล โหย เห็นหน้าตลอดเลย แล้วนี่พี่สาวคนนี้เอเจนท์อีกแห่งหนึ่งถัดออกไป อืมม์ เขามีงานเชื่อมไมตรีกันเยอะดีนะ(ถ้าเป็นหน้าสังคมในนิตยสารไทย คงมีแต่ซีเล็บฯที่ผมไม่มีวันได้รู้จักเป็นการส่วนตัวหรอก) แล้วยังคอนเสิร์ตคาราบาวจะมาเล่นแล้วเหรอ งวดนี้เห็นจะต้องไปดูสักหน่อย งานนี้ได้เจอคนไทยทั่วทั้งเมืองแน่ เผลอๆได้ทักกันกระจายไป(ถ้าเป็นเมืองไทย ไปดูคอนเสิร์ตแล้วคงไม่มีวันได้ทักใครแน่) อ้อ แล้วยังมีงานตักบาตรที่ร้านไทยหัวมุมด้วยนะ นิมนต์พระจากวัดไทย(ซึ่งมีอยู่แห่งเดียว)มาเองกันเลยทีเดียว (อยู่เมืองไทยนี่ มีกี่ร้อยกี่พันวัดกันหนอ ยังไม่นับวัดที่น่าไปทำบุญจริงๆอีกล่ะ) พอถึงดึกๆจะออกไปดริงค์จริงๆก็ฝนตกซะงั้น ถามเพื่อนที่อยู่ตึกถัดไปทางไทยทาวน์ก็ชักขี้เกียจลงเพราะฝนตกเหมือนกัน(คือบ้านย่านเดียวกันซะจนต้องรับชะตาร่วมกัน ถ้าเป็นเมืองไทย ฝนมันคงตกไม่ทั่วฟ้าขนาดนั้นไง) ก็เลยอยู่บ้านซะ เปิดหนังไทยที่เพิ่งซื้อมาเรื่อง หลวงพี่กับผีขนุนดูซะเลย หัวเราะเฮฮากันไป สรุปวันหยุดนี้ทั้งวัน ไม่ได้เสียค่าน้ำมันสักหยด(อ๊ะ ก็ไม่ได้ขับรถ) ได้เดินไปทั่วย่านที่อยู่อาศัย อากาศก็ดี รถราก็หลวมๆ รู้จักใครก็พูดคุยด้วยไมตรีกันไป(อยู่กรุงเทพฯ ไปไหนถ้าไม่ขับรถ ก็อาจจะหาทางขึ้นรถไฟฟ้าไปจ่อมอยู่ในศูนย์กลางเมือง หรือห้างใหญ่ๆอะไรสักอย่าง ใช้มือถือคุยกับเพื่อนจนดูเหมือนเนื้องอกอยู่ที่ใบหู คนเป็นร้อยเป็นพันเดินผ่านตัวไปก็ช่างมันดิ) ครับนี่แหละครับ ซิดนี่ย์ที่ผมอยู่! คนไทยอาจมีมากมายถึงตัวเลขที่อ้างอิงข้างต้น แต่เอาเข้าจริงก็กระจัดกระจายกันไปทั่วเมือง ไอ้ที่กระจุกตัวกันอยู่ในเมืองย่านไทยทาวน์ หรือถัดออกไปช่วงเดินก็ถึง ก็เห็นหน้าเห็นตากันอยู่ ร้านค้าร้านชำอะไรก็ไม่ได้มีอยู่มากมาย ถึงจะมีคู่แข่งผุดขึ้นมาให้เห็นแต่ก็ไม่ได้มากขนาดจะไม่รู้จักหน้าค่าตากัน เราเหมือนชุมชนสักแห่งที่เพิ่งถางไรถางป่าออกไป แล้วเริ่มตั้งบ้านตั้งครัว เริ่มมีร้านค้า มีโรงเรียน มีบ้าน มีตลาด มีวัด มีศูนย์รวมทางสังคมที่จำเป็น ด้วยพื้นที่ที่จำกัดไม่เกินสักกี่ถนนที่เป็นไทยทาวน์จริงๆ ทุกคนจึงดูจะจำเป็นต้องเดินผ่านกันอยู่ทุกวันจนคุ้นหน้าคุ้นตา คนดังหรือคนที่มีความสำคัญของชุมชนไทยที่นี่ เราก็รู้จักโดยทั่วกัน เผลอๆจะได้รู้จักเป็นการส่วนตัวอีกต่างหาก (นึกแล้วก็ต้องสรรเสริญเหล่าบรรดา”ทัพหน้า”คนไทยทั้งหลายที่พากันมาบุกเบิกจนเป็นรูปเป็นร่างอย่างทุกวันนี้) ฟังแล้วมันผิดอะไรจากบ้านนอกสักแห่งล่ะครับ จึงช่วยไม่ได้เลยที่ซิดนี่ย์ในสายตาของผม จึงหดเหลืออยู่ตรงย่านไทยทาวน์ ไชน่าทาวน์นี่แหละ อาจเป็นเพราะผมเช่าบ้านอยู่ตรงนี้ แต่ถึงใครที่บ้านอยู่ชานเมืองซิดนี่ย์ออกไป มันก็ต้องมีสักวันในอาทิตย์ที่ต้องเข้ามาเยี่ยมมาเยือนไทยทาวน์แถวนี้อยู่ดี มองในแง่ดี ชุมชนไทยเล็กๆนี้ยังคงเติบใหญ่ได้อีกมากมาย ใครสักคนที่อยากมาแจ้งเกิด หรือมาหากินตั้งตัว ก็นับว่ายังมีโอกาสให้ขยายตลาดได้อีกเยอะ(แต่การจะมาคิด settle ในต่างแดนก็คงไม่ใช่เรื่องง่าย) สภาพบ้านเมืองก็ดูจะปลอดภัยกว่า รถราแม้จะติดบ้างแต่ก็ไม่หนักหนาขนาดติดกันทั้งวันอย่างกรุงเทพฯ แล้วไอ้การไปไหนโดยใช้เดินเอาเนี่ย คนกรุงเทพฯจินตนาการไม่ออกกันแล้วนะ แต่มองกลับกัน มันก็น่าเบื่อไม่ใช่น้อย ที่ต้องเจอกับอะไรซ้ำๆ ยิ่งถ้าเทียบกับชีวิตความเป็นอยู่ที่เมืองไทย โดยเฉพาะในเมืองหลวง มันช่างห่างกันคนละโลกเสียจริงๆ ซิดนี่ย์มีอะไรน้อยกว่า และสนุกน้อยกว่าเยอะ บอกไปคนที่เมืองไทยจะเชื่อมั้ยเนี่ย? ความเป็นชุมชนที่คนไทยโหยหา สมัยบ้านเมืองยังไม่แออัด และผู้คนยังมีปฏิสัมพันธ์กันแบบต่อหน้าต่อตา(ไม่ใช่บนโลกไซเบอร์เสียส่วนใหญ่อย่างปัจจุบัน) กลับเป็นสิ่งที่ผมได้มาพานพบเอาในต่างแดน ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ ครับ ผมไม่ได้หลงลมการรำลึกอดีต ผมไม่ได้มองบ้านนอกด้วยสายตาโรแมนติก หรือหลงใหลความเป็นเมืองจนไม่ลืมหูลืมตา ทุกสิ่งมีห้วงเวลาของมัน และตัวเราเองด้วยที่หมุนตัวเองไปตามโลกได้แค่ไหน
และเราต้องตัดสินใจเองว่า จะหาพื้นที่ของตัวเองไว้เหยียบไว้ยืนบนโลกใบนี้ได้อย่างไร?
“The backpackers are very important to the economy because there's a shortage of labor,” John Muller quotes.